Şu kız ki titreyen elleri uzalı
Her geçen çehreye bakıyor, ağlıyor
Şu kız ki yanında en küçük kardeşi
Çocukça ağlarken... yürekler dağlıyor.

Şu kız ki o hayr-çîn,yabancı çehreler
Önünde utanıp duruyor “bekliyor”
Şu kız ki kalbini sefalet zedeler
Utananyüzünü kaparken istiyor.

Şu kız ki bembeyazyollarda yapayalnız
Ayaklar çırılçıplak, elleri mor olmuş
Yardıma muhtaçtır şu bacak kadar kız
Şu kız bir levhadır sefaletle solmuş.

Şu kız ki bir lokma ekmeğe el sunar
İster ki verilsin her neyse nasibi
Şu kız ki ömründen, bahtından da bîzâr
Ağlatmak olur mu şu yetim garîbi?..

En katı kalblere acılar yağdırır
Bu mazlum bakışlı felaket levhası
Verelim; teselli ruhlara gıdadır;
Verelim, kesilsin bu matem sadası.
Powered by OrdaSoft!