Ne idim ben, ne tabii bir kız
Belki sahrada rebii bir kız

En büyük zevkim, ümidim, neşem
Kırda seyran idi, her gün, her dem

Düşünürken o büyük sahrada
Beni halk eyleyeni tenhada

Duruyorken hareketsiz, sessiz
Yere inmiş göğe benzerdi deniz

Aksi tekbîr ile dolmuş dereler
Secde eylerdi bütün meşcereler

Şebi mehtâb doğar aynı şafak
Her taraf nura olur müstağrak

Akıyormuş gibi her suda hayât
Yüzüyormuş gibi hep mahlukat

Uçacakmış gibi eflâke zemin
Hâlden, mâzi ile âtiden emin

Mutmain şevk ile soldan, sağdan
Bir şatâretle inerdim dağdan.
Powered by OrdaSoft!