Yazdır
Üst Kategori: Kardeş Edebiyatlar
Kategori: Kıbrıs Türkleri
Gösterim: 1078

Hoyrat bir rüzgâr uçurdu saçlarını, 

Kadın son defa 'elveda' dedi, 

Yüzünde umutsuz günlerin hüznü vardı 

Ve dumanlı dumanlıydı gözleri 

 

Vapur yavaş yavaş uzaklaşırken 

Yaman bastı gariplik yaman. 

Bir çaresizlik sardı dört yanı, 

Ufukta yalnız kara bir duman... 

 

Bu dumandaydı herşey bu dumanda, 

Bu dumandı sevgiliyi götüren. 

Vapur dumanlar içinde gitmişti, 

Dumanlar içinde gidecekti tren. 

 

Adam hatırlıyordu bir bir 

Öpüşlerle dolu geceleri. 

Cigarasından döne döne dumanlar çıkıyordu 

Dumana takıldı düşünceleri... 

 

Kutu gibi evleri olacaktı bir gün, 

Bacasından dört mevsim duman tütecekti. 

Bahçesinde nur topu gibi 

Gürbüz çocuklar büyüyecekti. 

 

Gel gör ki kadın alıp başını gitti 

Cümle hatıraları bırakıp arkasında

Adam böyle yalnız, ölünceye dek, 

Kaldı mı dumanlar ortasında?