Halk hikâyelerinin kaynağı hakkındaki ilk görüş Fuad Köprülü'ye aittir. Konuyu şu şekilde sınıflandırır:

  1. Eski Türk geleneğinden geçenler: Köroğlu, Dede Korkut.
  2. İslâm geleneğinden geçenler dinî mevzular: Mevlid, Battal Gazi, Fütuhu'ş-Şam, Hazreti Ali Cenkleri, Hallac-ı Mansur vs.
  3. İran geleneğinden geçenler: Kelile ve Dimne, Şeh-Nâme vs.

Halk hikâyelerinin kaynağı ile ilgili olarak bir başka görüş de Pertev Naili Boratav'a aittir:

  1. Olmuş vak'alar: Bunlar, gerçekte yaşanmış olan olayların etrafında teşekkül etmiştir. Bu tür hikâyelere Kuzeydoğu Anadolu'da serküşte, kaside Güneydoğu'da ise bozlak adı verilir.
  2. Yaşamış veya yaşadığı rivayet olunan âşıkların tercüme-i hâlleri: Âşık Kerem, Âşık Garip, Sümmanî vs.
  3. Köroğlu ve bu tipte diğer menkabeler: Köroğlu ve kolları.
  4. Klasik manzum hikâyeler: Binbir Gece Masalları, Hüsrev ü Şirin, Leylâ vü Mecnûn, Yusuf u Züleyhâ vs.

-Aşk maceraları

-Meşhur kaçak ve kabadayılara ait hikâyeler

Şükrü Elçin, Fuad Köprülü'nün tasnifine yakın bir tasnif yapmıştır:

  1. Türk kaynağından gelenler: Dede Korkut Hikâyeleri, Köroğlu ve kolları, âşıkların hayatları etrafında teşekkül eden halk hikâyeleri ve bozlaklar.
  2. Arap-İslâm kaynağından gelenler: Leylâ ile Mecnûn, Binbir Gece, Battal Gazi, Danişmendnâme vs.
  3. İran-Hint kaynağından gelenler: Ferhat ile Şirin, Kelile ve Dimne vs.

Kaynak: İsa Sarı