Vatandı kosıkka sıydırıv... Yak! Yak!

Sezimler jayğaspas sazdıñ ırğağına.

Erziydur perzentine anasın maktamak,

Işkenin, kiygenin kosıp jırlarına...

Ömirim ağıp atır Kün, Tün arası-

Seniñ şapalağıñ... Seniñ kuşağıñ.

Men seniñ, sen meniñ “közimniñ karası”,

Anajan, öziñe keler usağım...

 

İsletip atırmız tastı, temirdi.

Taslar-imaratıñ, temir-köligiñ.

Topıraktan iylengen gözzal ömirdiñ

Sezdiñ be, anası Jer ekenligin?!

Tasta-adam turkı, temirde ziban.

Vakıttıñ aldında beri de jemiriler.

Mına gül dünyanıñ turmağı güman,

Balkıtılmasa eger

                              Jüregi temirler.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

               DİLEK

Vatanı şiire sığdırmak... Yok, yok!

Duygular sığmaz sazın ahengine.

Yakışır evlâdına annesini övmek,

İçtiğini, yediğini katıp türkülerine...

Ömrüm akıp gidiyor gündüz gece arası-

Senin avuçların... Senin kucağın.

Ben senin, sen benim “gözümün bebeği”,

Anacan, sana doğru gelen bir insanım.

 

İşletip dururuz taşı, demiri.

Taşlar imaretin; demir, bineğin.

Toprakla yoğurulmuş güzel ömrün,

Sezdin mi, toprağın anne olduğunu?!

Taşta, adam sureti, demirde lisan,

Zamanın önünde hepsi kemirilir.

Bu gül dünyanın durması güman,

Eritilmese eğer,

                                 Yüreği demirler.

 

Powered by OrdaSoft!